Het kunstproject Getij-Dingen 2009 is het resultaat van de samenwerking tussen de gemeente Koksijde en de MDK ( Maritieme Dienst Kust van de Vlaamse Overheid).

Het recept van Getij-Dingen ontstond destijds uit mezelf door en met vier ingrediënten : het idee, de lokatie, het "nu of nooit"-gevoel en de spreuk "Kakel niet, leg een ei !".

Als kind van de zee werd ik steeds weer geconfronteerd met het getij, dat constante ritme, onophoudelijk, continu. Ze komt en gaat en komt weer en trekt weer terug, ze laat een effen strand weer na, een propere lei. We betrappelen en graven putten en bouwen forten en kastelen. De golven komen en vegen alles weer weg. Maar ook zonder het te zien of te merken, gebeurt er heel wat ondertussen.

Deze constante eigenschap van eb en vloed kon misschien een uitnodiging betekenen om de creatieve geesten onder de lokale kunstenaars op dreef te zetten. Kunnen we met het getij een vorm van kunst bereiken ? De zee en het getij laten ongetwijfeld sporen na...kunnen we met dit gegeven experimenteren ? We wonen aan zee, we kennen de zee, we ruiken haar tot in onze woonkamer. Waarom niet hiermee ons aan een vorm van kunst wagen ? Laat ons creëren in teken van de zee en het getij, laat ons een confrontatie aangaan met de natuur, met het tijdsgebonden proces van eb en vloed, laat de sporen van het getij op ons werk verschijnen. En ons strand als decor, dat leek toch allemaal wel sterk genoeg om er even de tanden in te zetten.

Met een keihard geloof in het concept en gesteund door twee medebezielde initiatiefneemsters, Ann Devloo-Delva en Monique Plaetevoet, stapte ik naar de cultuurdienst van Koksijde die ons in het ganse verloop van idee naar project zijn volle medewerking verleende. We zijn gestaag doorgegaan met onderhandelen. We vormden stilaan een harde kern om tijdens minder evidente evoluties van het project toch te blijven geloven en steeds meer te verwezenlijken. De Maritieme Dienst afdeling Kust van de Vlaamse Overheid gaf ons de goedkeuring om de bewuste meetpalen op ons strand ter beschikking te stellen, om aldus op zoek te gaan naar een vijtiental kunstenaars die voor dergelijk concept te vinden waren.

Vanuit de cultuurdienst werd een werkgroep samengesteld, een website werd gecreëerd door beeldhouwer en lid van de werkgroep dhr. Jan Dieusaert. Kandidaten kwamen er druppelsgewijs op af, enthoesiast over het concept, klaar om met een vers portie bloed en zuurstof een nieuwe uitdaging aan te gaan. De aspecten van kunst mogen niet beperkt worden tot het houden van tentoonstellingen en verkoopcijfers...
Een nieuwe weg en uitweg voor verbeelding en uitbeelding lag voor ons. We kregen een constructieve uitdaging voor een destructief aspect van het leven : de vergankelijkheid.
Het vergankelijke : alles is eindig en nietig, het koudste ijs smelt, het hardste ijzer roest, elk leven, elke herinnering, elke relatie, alles vergaat. Onzichtbaar wordt alle leven aangetast...onzichtbaar laat het getij zijn sporen na.
Getij-Dingen wil deze werkelijkheid zichtbaar maken.

Getij-Dingen wil aantonen dat onzichtbare constanten in het leven toch zichtbaar hun stempels zetten. De begroeiing, vergroeiing, kleur en verkleuring, schade, verwoesting, ver-andering worden aangebracht door het constante ritme van het getij. Liefde en haat, vriendschap, wraak, vreugde, jaloezie enz. laten in ons leven ook hun sporen na. Wij vergaan, doch het getij blijft, als een neutraal en absoluut gegeven.

Maar de essentie van Getij-Dingen is in hoofdzaak dit : iets creatief ondernemen met de natuurelementen, het getij in zijn blootje leggen, de naakte waarheid tonen. Laat het experiment bij de mensen vooral veel losmaken : emoties omtrent vergankelijkheid, creativiteit, esthetiek, poëzie, kunst...bij laag water.

Wij hopen dat onze werken een jaar lang mensen aanzet om tot hier te komen, om te zien hoe het strandbeeld tussen St. Idesbald over Koksijde en Oostduinkerke tot Nieuwpoort-Bad gedurende 2009 evolueert en transformeert. Het moet de mens in confrontatie brengen met het getij, en met zichzelf. Zij moeten er zich van vergewissen dat zij moeten wachten op laag tij, een klik op de muis zal hier niet helpen ... en ze mogen hun laarzen niet vergeten ...

Na vergankelijkheid mag vernieuwing komen, verandering. Laat dit een mondiale dimensie krijgen, een Convenient Truth.